In Your Living Room

Reviews // Info // Contact // Exhibitions // Home

Back

 

Review
In Your Living Room #1
Malyssa ten Hove & Yair Callender
written by Vicky Kooman

We kennen de geur, we kennen de sfeer. We zijn er vaste gast.
Is het mogelijk een ruimte die zo in beslag genomen wordt door het leven, te transformeren tot een expositieruimte?
In welke mate zullen de leefruimte en het kunstwerk met elkaar integreren?
Hoe zal een toeschouwer het werk ervaren als hij tegelijkertijd een expositie en een woonkamer bezoekt.
Door kunst in een woonkamer te exposeren kom je allemaal nieuwe problemen en uitdagingen tegen.
Hoe zijn Yair Callender en Malyssa ten Hove hier mee omgegaan tijdens de eerste editie van in your livingroom  in de van Hogendorpstraat 115 op vrijdag 27 april?
In de woning die normaal gesproken wordt bewoont door een van de exposerende kunstenaars.           
 
Bij binnenkomst valt het direct op dat de kamer er nog erg bewoond uitziet.
Het is geen hele grote kamer. De kamer is bevolkt door meubelstukken, waar de keuken onderdeel van is.
   
De flyer nodigt ons uit voor een avond van schaamteloos voyeurisme, een uitnodiging om een kijkje te nemen in het verstopte kunstenaarshuis. 
Vanaf de bank observeer ik de kamer. Ik probeer aan de hand van wat ik zie een karakterschets te maken van het personage dat hier zou kunnen wonen.
Er is in deze kamer niets dat hem met de buitenwereld verbind. Ik zie geen telefoon, geen televisie, geen kranten en op de computer zit geen internet. De enige verbinding met de buitenwereld is het gigantische raam.
Het persoon dat hier leeft is extreem zichtbaar zo op de begane grond. Iedere voorbijganger kan naar binnen kijken om te zien wat zijn gewoonten zijn. Wat zou hij koken? In de koelkast liggen geen voedingsmiddelen en het enige dat op het aanrecht aanwezig is zijn de plastic bekertjes en de jerrycans met mierzoete inhoud.
In zijn vrije tijd staart hij naar buiten of leest hij een van zijn boeken.
Dan zijn er nog de schilderijen en de kaarsen. Het geheel komt op mij vervreemdend over. Degene die hier woont is ondanks zijn fictiviteit sterk aanwezig.
Met het invallen van de schemer en het binnenstromen van meer echte mensen verdwijnt hij steeds verder naar de achtergrond.
Het enige wat nog aan zijn aanwezigheid doet herinneren zijn de kaarsen die op de vensterbank vurig staan te branden. 

-----------------------------------------------------------

We know the smell, we know the atmosphere, we are a regular guest.
Is it possible to transform a space that is occupied by life so much into an exhibition space?
Till what extend will the living space and the work of art integrate?
How will the spectator experience the work while he is visiting an exhibition and a living room at the same time?
By exhibiting art in a living room you face new problems and challenges.

How did Yair Callender and Malyssa ten Hove dealt with this at the first edition of in your livingroom, in the house that is normally inhabited by one of these artists?
When entering, I immediately noticed that the room still looked like a room where somebody lived in.
It is not a very large room. The room is crowded by furniture and the kitchen is not separated from it.
The flyer invited us for an evening of shameless voyeurism, an invitation to take a look into the artists hidden private space.
From my place on the sofa I observe the room. On basis of what I see I try to make a character sketch of the person that could be living here.
There is nothing in the room that connects him to the outside world. I see no telephone, no television, no newspaper and the computer doesn’t have an internet connection.  The only connection to the outside world is the huge window. The person who is living here is extremely visible at the ground floor. Any passenger can look inside to find out what the inhabitant habits are.
What would he cook? There is no food in the refrigerator. And the only things on the counter are plastic cups and jerry cans with their saccharine content.
 In his free time the person looks outside of his window or he reads a book.
It all looks very alienated to me. The person who is living here, despite he is fictive, is very present in the house. But with the unset of dusk and more real people entering he vanishes more and more. The only things reminding us to his presence are the candles that are fervently burning in the window.